HET HOOGSTE GOED
Dankbaarheid is iets wat ik heb mogen leren.
Een groot deel van mijn leven wist ik niet hoe ik werkelijk kon ontvangen. Niet omdat ik geschenken of aandacht niet waardeerde, maar omdat ik gewend was alles zelf te dragen. Te overleven op eigen kracht. Alert te blijven, zelfs wanneer iemand iets goeds bedoelde.
Als je opgroeit in overlevingsmodus, kan zelfs liefde of vrijgevigheid onveilig voelen. Dus wanneer iemand me iets aanbood, duwde ik het vaak vriendelijk weg of probeerde ik het direct terug te geven. Zo hoefde ik niets “verschuldigd” te zijn.
Wat ik toen nog niet zag, was dat ik daarmee ook het ontvangen blokkeerde. Mijn handen waren gesloten.
Dankbaarheid leren betekende voor mij: leren ontvangen zonder schuldgevoel.
Het toelaten van goede dingen, zonder me af te vragen of ik ze wel verdiende.
Het verzachten van delen in mij die zich jarenlang hadden afgesloten.
Langzaam werd het geen oefening meer, maar een manier van leven.
Nu ben ik dankbaar voor de mensen die kwamen en bleven.
Dankbaar voor de lessen die pijn deden en me gevormd hebben.
Dankbaar voor de versie van mezelf die doorging, ook toen ik niet wist hoe het verder zou gaan.
En uiteindelijk… ben ik dankbaar voor het universum zelf.
Voor de leiding, de lessen en het geduld.
Dat het me nooit heeft losgelaten, zelfs niet toen ik het pad niet kon zien.
Dank je wel.
Dank je wel.
Dank je wel.