Dankbaarheid:

het hoogste goed

Dankbaarheid is iets wat ik heb mogen leren.

Het grootste deel van mijn leven wist ik niet hoe ik echt iets mocht ontvangen, niet omdat ik geschenken of dingen niet waardeerde, maar omdat ik gewend was om alles op mijn eigen schouders te dragen, op eigen kracht te overleven en op mijn hoede te blijven, zelfs als iemand aardig probeerde te zijn.

Als je opgroeit in de overlevingsmodus, kan zelfs liefde of vrijgevigheid als gevaar voelen. Dus jarenlang, als iemand me iets aanbood, duwde ik het vriendelijk weg of probeerde het meteen terug te betalen, zodat ik niet het gevoel had dat ik iemand iets verschuldigd was. Wat ik me toen niet realiseerde was dat ik zegeningen blokkeerde omdat mijn handen gesloten waren.

Dankbaarheid leren betekent leren ontvangen zonder schuldgevoel. Het betekent goede dingen laten landen zonder me af te vragen of ik ze verdien. Het betekent delen van mezelf verzachten die ik jarenlang heb verborgen …het werd een manier van leven.

Nu ben ik dankbaar voor de mensen die kwamen opdagen en bleven. Ik ben dankbaar voor de lessen die pijn deden, en me vormden. Ik ben dankbaar voor de versie van mezelf die doorging, zelfs toen ik niet wist hoe dit pad zou lopen. En uiteindelijk… ben ik dankbaar voor het Universum zelf… dat me leidde, me leerde en me nooit opgaf, zelfs toen ik het pad niet zag.

Dank je wel…
Dank je wel…
Dank je wel…